به مناسبت شهادت سردار سپهبد قاسم سلیمانی

قبل از شروع بحث لازم می‎دانم چند دقیقه‌ای راجع به شهادت سردار و فرمانده مخلص و محبوب مقاومت، شهید سلیمانی مطالبی عرض کنم؛ به عنوان وظیفه‌ای که بر خودم احساس می‌کنم. البته مطالب زیاد مطرح شده و پیام‌ها و بیانیه‌ها داده شده است؛ اما شاید اگر مطلبی گفته نشود، حداقل ما خودمان از این جهت احساس غبن می‌کنیم. واقع مطلب این است که خون این شهید آثار خودش را در دنیا و در عالم اسلام و ایران نشان داده است. اینکه مرگ کسی با چنین آثاری همراه باشد، این خودش یک توفیق الهی است که مرگ کسی این چنین اثرگذار باشد؛ یعنی هم شهادت باشد و هم این چنین دامنه وسیعی در اثرگذاری داشته باشد. شما بالاخره در داخل دیدید این به چه نحوی خودش را نشان داد، همه مردم کوچه و بازار، جوان و پیر گرفته تا دانشگاهیان و حوزویان، مراجع، علما، بزرگان، رهبر معظم انقلاب همه و همه بالاخره در این موضوع متأثر شدند و از صمیم قلب ناراحت و به هر حال کأن یک فضای جدید در داخل ایجاد شد که هم باید مسیر معلوم شود، مسیر مقاومت و ایستادگی و کوتاه نیامدن در برابر دشمن و هم وحدت و همدلی؛ بالاخره این اثر بسیار مهمی است، بزرگترین انتقام از آمریکا همین اتفاق و همدلی است که در ایران و در عراق و در جهان اسلام پدید آمده است. بالاخره همین روزهای اخیر در عراق شما این تشتّت و این تعارض را حتی بین شیعیان ملاحظه فرمودید؛ اما گویا این خون همه این درگیری‌ها و نزاع‌ها در عراق را بین مردم و شیعیان شست و فتنه‎ای که دشمن تلاش می‌کرد در عراق ایجاد کند با درگیری داخلی، درگیری‌های بین خود شیعیان، بین شیعه و اهل سنت، این خون دقیقا سمت و سوی آن تیر را به خودشان برگرداند. اینها حقیقت انتقام الهی از استکبار و دشمنان اسلام و اهل بیت است؛ این اتفاقی است که افتاده است. معلوم نبود حتی با صرف هزینه‎های بسیار در روزها و ماه‌ها می‌توانستیم چنین وفاق و همدلی در داخل و در عراق و در جبهه مقاومت اسلامی ایجاد کنیم با این انرژی و توان بیشتر، انگیزه مضاعف برای ادامه راه، اینها به هر حال آثاری است که کمتر شاید به آن توجه می‌شود و اگر اثر شهادت آن بزرگمرد را همین بدانیم که در عالم اسلام، در منطقه و ایران، این نتایج را داشته، این خیلی به نظر من مهم است. این آن چیزی است که دشمنان همیشه از فهم آن عاجز بوده‌اند، اینکه خونِ شهید، خون مظلوم، دامن ظالمین را همیشه در طول تاریخ گرفته، وعده الهی بوده و الان هم آثارش را به عینه می‌بینیم. به هر حال برخی مثل این شهید بزرگوار، مرگشان و شهادتشان این چنین منشأ اثر در عالم می‌شود. برای خود آن شهید هم که جای خود دارد. انصافا از نمونه‌های عالی و بارز انسان‌های پیرو مکتب اهل بیت(ع)، تربیت یافته امام بود به هر حال آدمی که واقعا با پاکی زندگی کرد، بی ادعا زندگی کرد و در عین حال بسیار با اخلاق و با تواضع و فروتنی با همه مواجه بود. او در این شرایط گوهری بود کمیاب. البته این حادثه‌ای که پیش آمد خسارت بود ولی آرزوی خود او بود و حیف هم بود که به غیر از این سرانجام و پایانی داشته باشد. اینها همه ثمره اخلاص است؛ واقعا کسی که مخلصانه برای خدا کار کند خدا هم او را اینچنین محبوب می‎گرداند؛ اخلاص هم چیزی نیست که من و شما بتوانیم برای دیگران متر بگذاریم و اندازه بگیریم، که چه کسی مخلص است و چه کسی نیست؛ هر کسی خودش بهتر می‌تواند درباره خودش قضاوت کند که تا چه درجه‌ای در اعمال و کارهایش اخلاص دارد.

آنچه نقل می‌کنند و می‌گویند و آنچه ما از آموزه‌های دینی دیده‌ایم و شنیده‌ایم، این است که «مَن کان لله کان الله له»، کسی که برای خدا باشد، خدا هم برای اوست. وقتی خدا برای انسان باشد، همه چیز او تضمین است. محبتِ عمیقِ کسانی که نه او را دیده‌اند و نه چندان می‌شناختند نسبت به او ثمره اخلاصی است که او داشت خداوند به پاداش آن اخلاص محبت او را در دل مردم قرار داد. اخلاص هم چیزی نیست که بگوییم ما سعی کنیم مخلص باشیم تا خدا محبت ما را در دل مردم بیندازد؛ این تناقض صدر و ذیل است. کسی به انتظار اینکه محبت او در دل مردم بیفتد، بگوید من می‌خواهم مخلصانه عمل کنم، این تناقض صدر و ذیل است؛ مثل کوسه ریش پهن است؛ اصلا با هم سازگار نیست. اخلاص یعنی اینکه از خدا هیچ چیزی نخواهد و برای خدا هیچ شریکی قرار ندهد و حتی به دنبال محبت مردم هم نباشد. اما این اثر وضعی است که کسی که برای خدا باشد و امورش را به خدا واگذار کند، خدا آنچه صلاح بداند برای او پیش می‌آورد. ممکن است حتی یک جایی دشمنی مردم به دنبالش باشد؛ کسی که مخلصانه برای خدا کار می‌کند، نه از این محبت‌ها مسرور می‌شود و نه از دشمنی‌ها و ناسپاسی‌ها غمگین. به هر حال من خواستم به عنوان وظیفه چند کلمه‌ای بیان کنم. حالا حق او را ما نمی‌توانیم ادا کنیم اما از باب تذکر و یادآوری برای خود ما که به هر حال اسلام، مکتب اهل بیت در دامن خودش چنین انسان‌هایی را می‌تواند بپروراند. تازه حالا اینها که تربیت یافتگان با وسائط اهل بیت هستند، اینجور هستند؛ شما ببینید خود اهل بیت چه هستند، ببینید خود امام حسین(ع) و امیرالمؤمنین(ع) چه هستند، اینها در این دامن پرورش پیدا کرده و این چنین عظمت روحی پیدا کرده‌اند. خیلی مهم است که ضمن اینکه انسان خودش مراقبت شدید داشته باشد بر نفس و زندگی‌اش، اما در عین حال از دیگران هم توقع نداشته باشد؛ اینکه دیگران را به سرعت قضاوت نکند، اینکه درباره دیگران به راحتی هر چه بر زبانش جاری می‌شود «اشداء علی الکفار و رحماء بینهم» یکی از مصادیقش را می‌توانیم ایشان بدانیم؛ در برابر دشمن سرسخت و با صلابت و استوار، و در عین حال در برابر دوستان و مسلمانان با افکار مختلف، با سلیقه‎های مختلف، با محبت، با جاذبه برخورد کردن، همان روش و سیره خود پیامبر(ص) و اهل بیت عصمت و طهارت(ع) است. به هر حال امیدواریم که خداوند متعال ایشان را با اولیاء خودش محشور کند و ان شاء الله این آثار که به برکت خون این شهدا و این شهید عزیز همین الان و بالفعل محقق شده است تداوم پیدا کند؛ اگر هیچ اثر دیگری بر آن مترتب نکنیم، همین آثاری که الان پدید آمده، اینها خیلی مهم است. اینها را حفظ کنیم و البته انتقام الهی هم حتما در راه خواهد بود. بالاخره دیر یا زود کسانی که ظلم می‌کنند، ظلم کرده‌اند به ملت‌های مسلمان، اینها هم سزای اعمال خودشان را ان‌شاء الله خواهند دید. امیدوارم که خدا به ما توفیق بدهد که ما هم بتوانیم در مسیر خودمان، در راهی که در پیش داریم، وظیفه‌ای که داریم، با اخلاص، با انگیزه، با جدیت بتوانیم این وظایف و تکالیفی که به عهده ماست انجام دهیم و ان شاء الله نزد پیامبر(ص) و آل او رو سفید باشیم و بتوانیم حداقل وقتی در برابر آنها قرار می‌گیریم، سرافکنده نباشیم. ان شاء الله خداوند عاقبت همه ما را ختم بخیر بفرماید.