امام صادق علیه السلام میفرماید: «عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مَرَّارٍ عَنْ یُونُسَ عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبِی حَفْصٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) یَقُولُ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَیْکُمْ بِأَدَاءِ الْأَمَانَهِ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَکُمْ وَ لَوْ أَنَّ قَاتِلَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (ع) ائْتَمَنَنِی عَلَى أَمَانَهٍ لَأَدَّیْتُهَا إِلَیْهِ.»[۲]
این از برجستگیهای فرهنگ و مکتب اهل بیت و اسلام است؛ یک اموری به عنوان رکن دینداری و تشیع شناخته میشود ولی از ناحیه ما کمترین اهمیتی به آن داده نمیشود. امانت داری آن قدر مهم است که امام صادق (ع) میفرماید علیکم بأداء الامانه و بعد میفرماید اگر قاتل امیر المؤمنین که شقیترین انسانها در روی زمین است امانتی به من بسپارد من آن را به او بر میگردانم. چه امانت پول و مال و امثال اینها باشد چه امور مهمتر از مسئولیتها و وظائفی که بر عهده ماست باید رعایت این امانتها را بکنیم.
[۱]. الکافی،ج ۲، ص۱۸۹، حدیث۶؛ وسائل الشیعه، ج۱۶، ص۳۴۹، حدیث۳.
[۲]. امالی صدوق، ص۲۰۴، حدیث۵؛ الکافی، ج۵، ص۱۳۳، حدیث۴.