امانت داری

امام صادق علیه السلام می‏فرماید: «عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مَرَّارٍ عَنْ یُونُسَ عَنْ عُمَرَ بْنِ أَبِی حَفْصٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) یَقُولُ‏ اتَّقُوا اللَّهَ وَ عَلَیْکُمْ‏ بِأَدَاءِ الْأَمَانَهِ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَکُمْ وَ لَوْ أَنَّ قَاتِلَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ (ع) ائْتَمَنَنِی عَلَى أَمَانَهٍ لَأَدَّیْتُهَا إِلَیْهِ.»[2]

این از برجستگی‏های فرهنگ و مکتب اهل بیت و اسلام است؛ یک اموری به عنوان رکن دینداری و تشیع شناخته می‏شود ولی از ناحیه ما کمترین اهمیتی به آن داده نمی‏شود. امانت داری آن قدر مهم است که امام صادق (ع) می‏فرماید علیکم بأداء الامانه و بعد می‏فرماید اگر قاتل امیر المؤمنین که شقی‏ترین انسان‏ها در روی زمین است امانتی به من بسپارد من آن را به او بر می‏گردانم. چه امانت پول و مال و امثال اینها باشد چه امور مهمتر از مسئولیت‏ها و وظائفی که بر عهده ماست باید رعایت این امانت‏ها را بکنیم.

[1]. الکافی،ج ۲، ص189، حدیث6؛ وسائل الشیعه، ج16، ص349، حدیث3.

[2]. امالی صدوق، ص204، حدیث5؛ الکافی، ج5، ص133، حدیث4.